..... وَإِذَا سَأَلۡتُمُوهُنَّ مَتَٰعࣰا فَسۡـَٔلُوهُنَّ مِن وَرَآءِ حِجَابࣲۚ ذَٰلِکُمۡ أَطۡهَرُ لِقُلُوبِکُمۡ وَقُلُوبِهِنَّۚ .... و هنگامى که چیزى از وسایل زندگى را (بعنوان عاریت) از آنان [همسران پیامبر] مىخواهید از پشت پرده بخواهید؛ این کار براى پاکى دلهاى شما و آنها بهتر است! ....
به نقل از جبرئیل: خداوند تبارک و تعالى فرمود: ... بعضى از بندگان مؤمن من، کسانى هستند که مى خواهند از راه عبادت، به درگاه من وارد شوند، ولى من مانع مى شوم، به خاطر این که غرور در آنان به وجود نیاید تا فاسدشان کند. و بعضى از بندگان مؤمن من، کسانى هستند که ایمانشان جز با فقر، درست نمى شود، که اگر بى نیازشان کنم، بى نیازى فاسدشان مى کند. و بعضى از بندگان مؤمن من، کسانى هستند که ایمانشان جز با ثروت، درست نمى شود که اگر نیازمندشان کنم، نیازمندى فاسدشان مى کند. و بعضى از بندگان مؤمن من، کسانى هستند که ایمانشان جز با بیمارى، درست نمى شود، که اگر به آنان تن درستى ببخشم، تن درستى فاسدشان مى کند. و بعضى از بندگان مؤمن من، کسانى هستند که ایمانشان جز با تن درستى، درست نمى شود که اگر بیمارشان کنم، بیمارى فاسدشان مى کند. در حقیقت، من، بندگانم را با آگاهى اى که از دل هایشان دارم اداره مى کنم؛ چراکه من داناى آگاهم».
آفریده نشده ام که غذاهاى لذیذ و پاکیزه مرا سرگرم سازد، چونان حیوان پروارى که تمام همّت او علف، و یا چون حیوان رها شده که شغلش چریدن و پر کردن شکم بوده، و از آینده خود بى خبر است. آیا مرا بیهوده آفریدند آیا مرا به بازى گرفته اند آیا ریسمان گمراهى در دست گیرم و یا در راه سرگردانى قدم بگذارم. گویا مى شنوم که شخصى از شما مى گوید: «اگر غذاى فرزند ابى طالب همین است، پس سستى او را فرا گرفته و از نبرد با هماوردان و شجاعان باز مانده است». آگاه باشید درختان بیابانى، چوبشان سخت تر، و درختان کناره جویبار پوستشان نازک تر است. درختان بیابانى که با باران سیراب مى شوند آتش چوبشان شعله ورتر و پر دوام تر است.(1)
اى احمد! محبت به من، در واقع محبت به فقیران و نزدیکى جستن به ایشان است. پیامبر عرض کرد: پروردگارا! فقیران چه کسانى هستند؟ خداوند فرمود: آنان که به اندک زندگى خشنود و بر گرسنگى شکیبایند، در آسایش و نعمت شکرگزارند و بر گرسنگى و تشنگى هرگز شکایت نکنند، دروغ بر زبان جارى نسازند و بر خداى خویش خشم و غضب نگیرند و از آن چه از دستشان مى رود دلگیر نشوند و بر آن چه به کف آورند شادى نکنند.